Η Κάθοδος

Τις νύχτες που η αϋπνία ξαπλώνει στο άδειο μισό του κρεβατιού μας, κατεβαίνουμε πάνω σε σπειροειδείς, αέρινες σκάλες στο ξεροπήγαδο της απώλειας. Περπατάμε σκυφτοί στις σκοτεινές στοές της ψυχής αναζητώντας τις κρύπτες που μέσα τους χτίσαμε τις επιθυμίες αλλά και τις αποτυχίες μας. Στα σκονισμένα καπάκια τους δεν υπάρχουν ονόματα παρά μόνο σκόρπιες λέξεις και φράσεις σαν αυτές:

"αντίο...."
"Φοβάμαι.."
"Σε μισώ"
"Δεν το αξίζω"
"Είναι αδύνατον"
"Δεν θέλω να σε χάσω..."¨
"Θα τα ξαναπούμε"
"Καληνύχτα"
"Τέλος"

Κάθε φορά που ένα καπάκι ανοίγει για να αδειάσει ο χώρος από τα λείψανα, μπορεί να έρθουμε αντιμέτωποι με το φάντασμα όσων είχαμε θάψει. Και τότε, είναι ο ίδιος ο φόβος που μας οδηγεί στη μόνη απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαγούμε για πάντα από αυτόν. Στην παραδοχή πως υπάρχει ζωή μέσα σε αυτά τα άδεια κουφάρια. Ξορκίζουμε τον φόβο με τον παραλογισμό ενώ οι κρύπτες όλο και πληθαίνουν σε έναν χώρο που ασφυκτιά από την ανυπαρξία.

Οι παιδικές χαρές

Η ομίχλη σκέπαζε βαριά την παλιά πόλη. Ακουμπούσε την σκόνη αιώνων μαζί και τα ίχνη όσων κάποτε περπάτησαν στους δρόμους της. Που και που έριχνα κλεφτές ματιές πίσω μας κοιτώντας και τα δικά μας ίχνη να χάνονται μέσα της. Κράτησα το χέρι σου πιο σφιχτά. Πασχίζαμε να ανασάνουμε από το πυκνό γεμάτο υγρασία νυχτερινό αέρα.

Μέσα στο σκοτάδι φάνηκαν μερικές κούνιες που αιωρούνταν δίχως σχοινιά, μια τραμπάλα με χαμένη ισορροπία και ένας μύλος χωρίς πυξίδα. Μια παιδική χαρά, χωρίς παιδιά και χωρίς χαρά. Βυθισμένη στην ομίχλη και την νεκρική σιγή πάλευε μάταια να μείνει ανάμεσα στους ζωντανούς.

Δεν μιλήσαμε για αρκετή ώρα κοιτώντας το δράμα να εξελίσσεται μπροστά μας. Άφησες το χέρι μου, και έπιασες το άλλο χέρι σου φέρνοντας και τα δύο ανάμεσα στα γόνατά σου. Σε κοίταξα για λίγο και έπειτα γύρισα και πάλι το βλέμμα μου στη σκηνή. Δεν μου πήρε πολύ ώρα για να βρω τη δύναμη να την περιγράψω. 

"Βλέπεις την παιδική χαρά πως είναι έρημη μέσα στο σκοτάδι, χαμένη στην ομίχλη ; 

Πως πασχίζει να κρατηθεί από τα γέλια και τις χαρές των παιδιών που τώρα ονειρεύονται στα κρεβάτια τους;

Τι είναι αλήθεια οι παιδικές χαρές δίχως τα παιδιά; Τί είναι δίχως τα γέλια και τις φωνές τους, δίχως τη χαρά; Η σιωπή σκουριάζει πάνω στους σιδερένιους σκελετούς τους." 

Γύρισα πάλι το βλέμμα μου σε σένα. Το κεφάλι σου σκυφτό και τα μάτια σου να κοιτούν το χώμα. Αμίλητη....

"Δεν θα γίνω η παιδική χαρά κανενός, μ'ακούς; Την ημέρα γέλια και φωνές αλλά μόλις πέσει η νύχτα, σιωπή και μοναξιά. Οι παιδικές χαρές τις νύχτες δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα νεκροταφεία....

Μ'ακούς ;;;"

Αναχώρηση

Νύχτα...

ανασαίνω βαθιά. Τρέχω στους άδειους δρόμους. Υπάρχει η μουσική στο μυαλό μου που δίνει ρυθμό. Η καμένη άσφαλτος μοιάζει με ένα σκοτεινό ποτάμι που το καταπίνει η δίνη του χρόνου. Μυρίζω τη σκόνη που άφησαν όσα έφυγαν. Υπάρχει κι ένα δικό σου ομοίωμα εκεί που περιμένει να ξεχαστεί. Στη βιτρίνα τα χαμόγελα πάγωσαν και οι φωτογραφίες ξερνούν το χρώμα τους πάνω σε φτηνό σατέν. Δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να με κάνει να ανησυχώ, είναι μόνο μερικές σταγόνες μνήμης που εξατμίζονται για να δροσίσουν τη σκέψη μου.

...

Ανοίγω τα μάτια και είμαι ακόμα στο όνειρο. Κάνω το πρώτο διστακτικό βήμα κι έπειτα το δεύτερο. Το κενό που πάντα φοβόμουν δεν είναι εκεί. Κοιτάζω πίσω για μία ακόμα φορά αλλά τώρα δεν θέλω να αλλάξω γνώμη. 

...

Αυτό το εισιτήριο δεν έχει επιστροφή...